Extra tocht naar Trevelez

maandag 14 mei 2018

Vandaag hebben we, buiten het reguliere programma om, een excursie naar het Alpujarras berggebied, een uitloper van de Sierra Nevada. Er liggen enkele verstilde dorpjes, waar nog traditionele oude ambachten worden beoefend.
Als we Granada uitrijden, zien we al snel de eeuwige sneeuw op de verder gelegen Sierra Nevada bergtoppen. Als we afslaan van de snelweg naar de smalle steile bergweggetjes, ontrolt zich een adembenemd landschap. Wat is dit mooi !

Na het kuuroord Lanjaron, bekend om z'n zuivere en soms koolzuurhoudende bronwater, stoppen we in Pampaneira. De geijkte plas- en koffiepauze, maar aansluitend bezoeken aan een chocoladewinkel met talloze chocolade varianten, die ze in eigen beheer maken, een weverij, en een leeratelier. We kopen het een en ander, als laatste bij een groenteboertje een bijzondere tropische vrucht die we niet kennen.
Sommige smalle, steile straatjes hebben een goot in het midden waar het hier overvloedig beschikbare water doorheen stroomt.

We rijden verder, en passeren Orgiva, de hoofdstad van Alpujarras. We stijgen steeds verder, en de natuur wordt steeds grootser en mooier. Petje af voor de chauffeur, die op minder dan een halve meter van de vangrail de bus langs onmetelijke afgronden en door haarspeldbochten stuurt.
Op bijna 1500 meter hoogte komen we aan in Trevelez, het hoogst gelegen dorp van heel Spanje. Door de gematigde temperatuur, de schone en droge lucht op deze hoogte is dit dorp de basis geworden van veel drogerijen van Iberische hammen. Bij de firma waar wij op bezoek mogen komen, hangen er ruim 15000 te drogen. Afhankelijk van het soort varken en de kwaliteit die men wil bereiken, hangen ze tot twee jaar lang te drogen. We worden ingewijd  in de geheimen : eerst worden ze in dikke lagen zeezout ontwaterd, dan met reuzel en olie ingevet en dan te drogen gehangen. Het hoogtepunt voor ons is als we onder het genot van een lokaal wijntje van al die hammen mogen proeven.

Na al dit lekkers maken we een stevige wandeling naar een lager gelegen gedeelte van het dorp. Op aanraden van onze reisleidster gaan we met enkele medereizigers lunchen op het dakterras van een nabijgekegen restaurant.
Onder een stralende zon, en met een ongelofelijk fraai uitzicht op de omringende bergen, genieten we van een menu met allemaal lokale heerlijkheden, waaronder natuurlijk de gedroogde ham, lokale worst, gebakken aardappelen, een glas wijn en ook nog een toetje, dit alles voor de belachelijk lage prijs van 12 Euro....

De terugreis is minder opwindend, we weten nu wat ons te wachten staat, maar even adembenemend mooi. Bij thuiskomst in het hotel leggen we even de benen hoog. Daarna gaan we in een leuk tentje lekker op het terras een broodje eten, na de uitgebreide lunch skippen we het diner.

Vanavond gaan we met bijna de hele groep naar een facultatieve flamenco avond. We worden met een minibusje opgehaald, slechts een deel van de groep gaat mee. De locatie van het flamenco optreden is in de oude zigeunerwijk, met supersmalle straatjes waar onze normale bus niet kan konen. De flamenco show  heeft niet het niveau wat we ervan verwachten. En tot overmaat van ramp moet onze reisleidster naar het ziekenhuis omdat ze een heftige hooikoorts- en allergieaanval krijgt.

Na afloop van de voorstelling maakt een ingehuurde gids met ons een stadswandeling door de oude moslimwijk Albaicín, tot op een punt waar je een prachtig vergezicht hebt op het Alhambra. Het minibusje levert ons weer keurig voor ons hotel af.

Morgen wordt onze laatste sightseeing dag : dan bezoeken we het Alhambra en enkele paleizen. Daarna rijden we naar Mijas, waar we 5 dagen mogen uitrusten van onze inspanningen van de afgelopen week.

Baeza - Ubeda - Granada

zondag 13 mei 2018

Vandaag bezoeken we op de route naar Granada de renaissance steden Baeza en Ubeda, en eindigen in ons hotel in Granada, waar we 2 nachten zullen blijven.

In Ubeda waan je je in de renaissance. De hoog op een bergkam gelegen stad kenmerkt zich door de smalle straatjes die ons langs imposante bouwwerken uit de renaissance voeren. Hoogtepunt is de Plaza de Vázquez, het plein dat omringd wordt door elegante paleizen en kerken.

We zien bij toeval een groepje kinderen met muzikanten langs komen, die gaan deelnemen aan een veel grotere processie die we later in de verte voorbij zien trekken.

 Reisleidster Arina heeft als verrassing een bezoek geregeld aan de nationaal bekende pottenbakker Tito.  Z'n zoon geeft een demo potten vormen uit klei, daarna laat meester Tito een aantal van z'n meesterwerkjes zien. Irene mag een drinkwater opzuigpot uit de oudheid demonstreren. We verlaten het pand met een paar fraaie aardewerken.

Het intieme Baeza bezit prachtige paleizen, pleinen, kerken, een kathedraal en talloze monumenten zoals het Casa del Pópulo en de oude graanbeurs de Alhóndiga. In de omgeving zien we talloze olijfgaarden. Ook hier weer een verrassing van Arina : we gaan olijfolie proeven.  De provincie Granada is de belangrijkste producent van olijfolie in Spanje, op de weg hier naartoe rijd je onafgebroken langs eindeloze olijfboom plantages.

Er blijkt een heel scala aan smaken, soorten en leveranciers hier vertegenwoordigd. We proeven en keuren dat het een lieve lust is, gelukkig word je er niet dronken van. Misschien dat we vanavond andere problemen krijgen... We verlaten ook dit pand niet zonder een blik van de best geteste waar.
We krijgen vrijaf voor de lunch, we zoeken een tent op waar veel locals zitten, dat is meestal een teken van een goede prijs/kwaliteit. Dat blijkt te kloppen.  Met een heerlijk broodje zalm, weggespoeld met een koel glas alcoholvrij bier, en een cortado toe, komen we de middag wel door.

Van hier is het nog een uurtje rijden naar Granada, ook hier loopt de snelweg tussen eindeloze olijfboom plantages door. In de verte zien we best nog veel sneeuw liggen op de hoge toppen van de nabijgelegen Sierra Nevada.
Ons programma is door de reisleiding enigszins omgegooid. De toegang tot het Alhambra is beperkt tot 8000 bezoekers per dag, bij meer aanmeldingen wordt er geloot wie er in mag. Wij kunnen pas dinsdag terecht, dus morgen is vrij voor eigen initiatieven. Arina regelt tegen betaling een bezoek aan een bergdorp, waar allerlei oude beroepen nog worden uitgeoefend. We laten ons opnieuw verrassen ! Voor morgenavond staat een bezoek aan een flamingo avond op het programma.

Door de omzettingen dreigt de wandeling door de oude binnenstad van Granada buiten de boot te vallen. We besluiten de wandeling dan vandaag nog voor het buffet diner te maken. De grote kathedraal hier, en eigenlijk veel oude gebouwen vallen in het niet bij wat we gisteren in Cordoba hebben gezien.

Bij terugkomst in het hotel wacht een verrassing : ter gelegenheid van moederdag vandaag, hebben de dochters een fles  Spaanse Champagne (Cava) op ijs, met een paar glazen en een lief briefje op de kamer laten zetten. Daarnaast een schaal heerlijke bonbons en een goede fles Rioja. Bij Irene springen de tranen in de ogen, dit had ze niet verwacht. We maken de Cava soldaat, en nemen de fles  Rioja mee naar het avondeten, om te delen met andere gasten. We hebben dochters om trots op te zijn !

Cordoba

zaterdag 12 mei 2018

Wij vertrekken om 9:15 naar Cordoba. Zoals vaker deze week begint de dag grauw met laaghangende wolken, maar de temperatuur is prima. Zodra de zon wat hoger komt, breekt de bewolking open en genieten we van een heerlijk zonnetje. Onderweg houden we de gebruikelijke plaspauze/koffiestop, daarna komt Cordoba snel in zicht.

Cordoba is de oude hoofdstad van Al Andalus in de tijd van de Moren. Rond het jaar 1000 is Cordoba de grootste stad ter wereld, met meer dan een half miljoen inwoners. In de bloeiperiode als emiraat en kalifaat Cordoba wordt het nu wereldberoemde Mezquita gebouwd, destijds de grootste moskee ter wereld. Ook nu nog zijn de afmetingen indrukwekkend, alleen de moskeeën in Mekka en Casablanca zijn groter.

Maar eerst bezoeken we de oude Joodse wijk met z'n smalle straatjes en prachtige patios, die toevallig deze week alle voor publiek zijn geopend. We lunchen in de open lucht, en proberen typisch Cordobaanse gerechten, onder het inspirerende gitaarspel van een Spanjaard.

Dan komt het echte werk. De gids loodst ons door de drommen publiek soepel naar de ingang van de Mezquita, die van een adembenemende schoonheid is. Het is nauwelijks voorstelbaar dat met de kennis van die tijd zo'n subtiel bouwwerk kon ontstaan.

Na de verovering door de Christenen op  29 juni 1236 werd de moskee onmiddellijk gewijd tot kerk. In de jaren daarna werd heel lomp een deel in het binnenste van de moskee afgebroken, en werd er een kathedraal geïntegreerd in het bestaande bouwwerk. Zeer tot ongenoegen van keizer Karel V, die gezegd zou hebben 'wat hebben jullie aangericht, deze kathedraal had ook elders gebouwd kunnen worden. En wat is afgebroken, was uniek en onvervangbaar.'
De positieve kant van het verhaal dat het restant van de Mezquita in ieder geval behouden is gebleven, in tegenstelling tot de meeste andere moskeeën die tot op de grond zijn afgebroken en vervangen door kerken. Vol bewondering dwalen we een flink deel van de middag door het gigantische bouwwerk, waarbij de gids steeds blijk geeft van z'n ongelooflijke feitenkennis.

Via de middeleeuwse brug verlaten we de oude stad, stappen in de bus en rijden naar ons hotel. Op het laatste moment is er naar een ander hotel gewisseld, we slapen nu in het voorname Gran Hotel Spa in Marmolejo.

Sevilla

vrijdag 11 mei 2018

Vandaag wordt een enerverende dag. Irene begint als enige de dag, samen met een reisgenote, met een paar baantjes trekken in het koude buitenzwembad, brrr. We vertrekken met onze bus naar de inmiddels bekende halte- en opstapplaats voor toeristenbussen die niet het centrum van Sevilla in mogen.

Als eerste bekijken we de oude Joodse wijk, die hele smalle straatjes heeft. We worden tegen betaling vergezeld van twee gitaarspelers, die een paar bekende deuntjes spelen. We drinken koffie op een gezellig pleintje.
De kathedraal van Sevilla is de grootste kathedraal ter wereld. De Sint Pieter in Rome en de St Paul in London zijn qua oppervlak groter, maar dat zijn geen kathedralen. De kathedraal werd van 1402 tot 1506 gebouwd op de fundamenten van de door de Christenen bij de inname van Sevilla grotendeels verwoeste moskee. Alleen het voorhof en de patio waar je binnenkomt zijn nog origineel. De hoge klokkentoren is om een bestaande minaret gebouwd.

Na de ontdekking van Amerika door Columbus en de volgende rooftochten van Cortes en Pizarro, die bergen goud en zilver ontfutselden aan de Inca's en de Azteken, werd Sevilla schatrijk. Alle waar uit de nieuwe koloniën moest hier aan land gebracht worden. De 3 k's (koning, kerk en kapitaal) verdeelden de onmeetbare rijkdom, terwijl de bevolking krepeerde. De kathedraal is zwaar van de tonnen goud en zilver die er in verwerkt zijn. Handwerkslieden uit heel Europa, maar ook van Moorse oorsprong hebben de binnenzijde het ongelooflijk mooie en rijke aanzien gegeven.

Daarna hebben we het imposante oude koninklijk paleis Alcazar en de tuinen bezocht. Ook hier een mengeling van Oosterse en Westerse kunst. Karel V is hier getrouwd.

We worden hier door de vandaag speciaal ingehuurde gids vrijgelaten, en kunnen de middag naar eigen inzicht invullen. Wij kiezen voor een boottocht op de brede, midden door Sevilla stromende Guadalquivir rivier, en dat blijkt geen

verkeerde keuze. Om half zes stapt iedereen weer in de bus, die ons naar het hotel terugbrengt. Vanavond eten we gezamenlijk in ons hotel, morgen reizen we verder naar een volgend hoogtepunt : Cordoba.

Arcos de la Frontera

donderdag 10 mei 2018.

Vandaag pakken we de koffers in en vertrekken we rond 10 uur met de bus naar het binnenland, richting Sevilla, een afstand van 180 km. Net als gisteren is het aanvankelijk bewolkt, maar we rekenen erop dat de zon krachtig genoeg is om in de loop van de dag door de bewolking heen te breken. En dat komt uit.

Onderweg maken we een geplande tussenstop voor een bezoek aan de plaats Arcos de la Frontera, volgens de toeristeninformatie 'één van de mooiste en grootste 'pueblos blancos' van Andalusië. Het dorp ligt op een 150m hoge rots aan de Guadelete rivier. Deze unieke ligging zorgt voor een adembenemend uitzicht op de omgeving.' 
Die beschrijving klopt wel, we zien Arcos al van veraf in de hoogte liggen blinken.

Arcos is een heel oud plaatsje met smalle en steile straatjes. Na een rit met de bus is er altijd eerst tijd voor koffie en een plaspauze (prioriteit naar keuze). De gids regelt intussen een toeristentreintje om het gezelschap, waarin niet iedereen goed ter been is, naar het hoogste punt te brengen. Steunend, stinkend, schokkend komt het treintje boven. We genieten van het uitzicht en de fraaie oude gebouwen. Jammer is dat het oude Moorse kasteel tegenwoordig in particuliere handen is, en niet meer bezocht kan worden. We kopen koekjes bij een nonnenklooster, met de verkoop van koek en gebak voorzien de nonnen in hun onderhoud. Even verder bezoeken we een uitgebreide kerststal, die het hele jaar bezocht kan worden.

En dan is het al weer lunchtijd, we krijgen vrijaf en zoeken met een aantal reisgenoten een leuke authentieke tent op. Met onze inmiddels op gebied van eten en drinken uitgebreide Spaanse talenkennis, zoeken we iets lekkers uit.
De afdaling naar de parkeerplaats van de bus gaat met het extra ingenomen gewicht van een leien dakje. Al blijft het levensgevaarlijk als auto's door de smalle straatjes omhoog komen razen, je moet snel opzij springen en dan nog scheren ze rakelings langs je.

Dan in de bus en richting Sevilla ! We gaan eerst inchecken in ons hotel, dat buiten de stad ligt. We blijven hier twee nachten. Vanavond gaan we met z'n allen in Sevilla uit eten, de gids heeft een riant diner besteld. We laten ons verrassen !
Voor morgen staat een uitgebreid bezoek aan al het moois dat Sevilla te bieden heeft, op het programma.

's Avonds worden we om 18:30 door de bus opgepikt. We maken een mini city tour, die eindigt bij het halvemaanvormige Plaza de España, een van de bekendste pleinen van Sevilla. Ter ere van de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929 werden er diverse gebouwen opgetrokken in het Maria-Luisapark. Nu zouden we het eerder een megalomane bebouwing noemen. Meerdere landen hebben daar ook paviljoens voor neergezet, waarvan een aantal nu nog door die landen als ambassade wordt gebruikt.

We lopen langs het peperdure hotel Alfonso XIII, waar Willem Alexander en Máxima in 1999 voor het eerst hebben geslapen nadat ze elkaar op een feestje hebben ontmoet. Naar verluid zou prins Bernard dat gearrangeerd en betaald hebben. Er staan nu hordes meiden en cameraploegen om een glimp op te vangen van bekende filmsterren die er verblijven. Achter de grote kathedraal bevindt zich het restaurant dat onze gids heeft afgehuurd.
Na een heerlijk maal slepen we ons terug naar de bus, en duiken vermoeid ons bed in.

Gibraltar en Veher de la Frontera

woensdag 9 mei 2018

Vandaag vertrekt de bus al om 8:30. Het is een eind rijden naar Gibraltar, en bij aankomst daar moeten we de start- en landingsbaan oversteken. Het is zaak om voor de binnenkomende ochtendvluchten de landingsbaan gepasseerd te zijn.
Onderweg vertelt de gids het een en ander over de geschiedenis van de rotspunt die tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee ligt, en mede de grens vormt tussen Europa en Afrika. De oude Grieken zagen in de rots van Gibraltar een van de Zuilen van Hercules, en dachten dat daarachter de wereld wel moest ophouden. De Feniciers trokken zich hier niets van aan, en dreven ook handel westelijk van Gibraltar, lang voordat de rots die naam kreeg.

De Berbers en Arabieren veroverden vanaf het jaar 711 Spanje via Gibraltar. De naam komt oorspronkelijk uit het Arabisch : Jabal Tariq: de berg van Tariq, naar de Moorse legerleider Tariq ibn Zijad. Dat is in de loop van de tijd verbasterd naar Gibraltar. De hertog van Medina Sidonia verovert de rots in 1465 terug op de Moren.
In de roerige tijden van de successieoorlogen in Spanje, is Gibraltar gezamenlijk door de Engelsen en de Hollanders in 1704 veroverd, en in 1713 bij de vrede van Utrecht eeuwigdurend aan de Engelsen toebedeeld. Zeer tot ongenoegen van de huidige Spaanse regering, die vindt dat Gibraltar Spaans moet worden. En dat is te merken aan de grens : je moet tweemaal een paspoortcontrole passeren, alsof het een ver buitenland betreft.

We stappen over in een kleine bus, die past op de smalle wegen. Chauffeur Alex is meteen de lokale gids. Eigenlijk is Gibraltar niet veel meer dan een hoge rots, die we met de bus beklimmen, met af en toe een stop om van de spectaculaire vergezichten te genieten, en met de camera vast te leggen. Er is zelfs een grote druipsteengrot, die we bezoeken.

Een verhaal apart vormen de apen van Gibraltar. Hoe ze daar ooit gekomen zijn, is onbekend. Het is een soort die ook in Marokko voorkomt, misschien zijn ze ooit door zeelui meegenomen. Volgens een oude legende eindigt de heerschappij van de bestaande machthebbers over de rots, zodra er geen apen meer zijn. De Engelsen nemen dit verhaal heel serieus.  Toen in de Tweede Wereldoorlog het apenbestand tot een minimum terugliep, werden door persoonlijk ingrijpen van Winston Churchill nieuwe apen aangevoerd.

Na de busrit hebben we vrije tijd om de stad Gibraltar aan de voet van de rots te bezoeken. Dat deel is gebouwd op in zee gestorte grond en steen uit de vele tunnels die door de Engelsen in de rots zijn gegraven.
We eten een stevige lunch in een onvervalste Ierse pub, winkelen nog wat, eten een ijsje en zoeken dan de bus weer op.

's Middags staat een bezoek aan Veher de la Frontera op het programma. Dit is een hooggelegen dorpje, waar men door de strategische ligging eventuele aanvallers vanuit zee en vanaf de landzijde kan zien aankomen. Zonder uitzondering zijn de huizen spierwit geverfd.  Hier en daar zijn nog delen van de oude stadsmuur zichtbaar. We drinken koffie met heerlijke soezen bij een lokaal bakkertje, en stappen dan weer in de bus die ons voor een laatste nacht terugbrengt naar ons hotel in Chiclana. Morgen moeten we onze koffers pakken, in de ochtend gaan we dan richting Sevilla met een tussenstop in Arcos de la Frontera. De gids heeft daar iets voor ons in petto, we laten ons verrassen !

Naar Cadiz en Jerez de la Frontera

dinsdag 8 mei 2018.

Na een voor Spanje vorstelijk Engels ontbijt vertrekken we om 9:30 richting Cadiz. De eerste dag in korte broek, de weergoden fronsen met een paar flinke wolkenpartijen maar voor we in Cadiz arriveren, breekt de zon volop door. Cadiz is oorspronkelijk een eiland, waarop de Feniciers in het jaar 11 voor Christus een stad stichtten. Later is Cadiz met het vasteland verbonden met een zanddam en bruggen. De laatste brug is een architectonisch hoogstandje, een tuibrug met twee pylonen. Tijdens de crisis lag de bouw stil, maar de brug is intussen toch afgebouwd, ondanks een 100% overschrijding van het budget, voor een totaalbedrag van meer dan 500 miljoen Euro.

We maken eerst met de bus een sightseeing tour langs de zeezijde. We zien prachtige gebouwen, helaas is er veel vergane glorie. Er is duidelijk gebrek aan geld om het verleden in stand te houden. Zonde. Zo'n historisch pareltje verdient beter.
Aan de haven op de oostzijde stappen we uit de bus, en wandelen richting kathedraal waar we gezamenlijk op een terrasje koffie drinken. Dan krijgen we van de gids de vrijheid om de stad verder te verkennen en te lunchen. Om 14:15 moeten we ons weer bij de bus melden.

We genieten van de prachtige bouwwerken en de vele smalle straatjes met af en toe onverwacht een sfeervol plein. De indrukwekkende kerken en de overdekte markt, een waar eldorado voor de visliefhebber. Irene ontdekt een Decathlon winkel, waar ze een paar sandalen scoort, die gelijk naar haar voeten verhuizen. We eten heerlijk vis in een visrestaurant dat door de gids was aanbevolen. Op het menu staat een combinatie van vis die in Cadiz vers wordt aangevoerd.

Via de zeezijde zakken we weer af richting haven, waar de bus op ons wacht om ons naar Jerez de la Frontera te brengen, het beroemde centrum waar alle Sherry vandaan komt. Alle bekende Sherrymerken zien we langskomen, maar we laten ze links liggen. De gids heeft een geheimtip, we gaan naar het Sherrycentrum van de steenrijke familie José Estevez. De rondleiding wordt verzorgd door het parmantige, maar charmante, hoogblonde Nederlandse prachtexemplaar Marieke, die net zoveel temperament lijkt te hebben als de prachtige gitzwarte Andalusische paarden die daar door de sherryfamilie gefokt worden. Ze berijdt de paarden zonder zadel en zonder teugels. Voor zulke prachtvrouwen zou in Nederland een exportverbod ingesteld moeten worden.

De paarden en Marieke zijn niet de enige verrassing, er is een complete verzameling van 100 door Picasso gesigneerde litho's. Op de hele wereld zijn maar drie complete collecties, een bijzonderheid dit te kunnen zien. Geen wonder dat de Spaanse koninklijke familie, Julio Iglesias en wijlen prins Bernhard hier kind aan huis zijn of waren.
Vervolgens lopen we langs eindeloze rijen sherryvaten, die bij de juiste temperatuur en vochtigheid liggen te rijpen, naar een ontvangstruimte waar we vijf sherrysoorten mogen proeven. Naarmate de flessen leger raken, neemt de stemming toe. Helaas komt er een punt waarop we afscheid moeten nemen, ook Marieke is niet geheel onaangetast door het goddelijk vocht, en doet ons als een soort engel uitgeleide.
De terugtocht naar ons hotel verloopt opmerkelijk rustig.