Bromo (2)

Dinsdag 23-9 We vertrekken kort na middernacht per minibus richting Bromo.  Het is een lange tocht door onherbergzaam gebied over steile, smalle weggetjes. Op een bepaald punt houdt de begaanbare weg op en staan zware Toyota jeeps klaar om ons in groepjes van 5 naar het uitzichtpunt op 2700 meter hoogte te brengen. Dit is op de rand van de krater van dode vulkaan Tengger,  gelegen in het Nationale park Bromo-Tengger-Semeru.
De Tengger krater is miljoenen jaren geleden ontstaan door instorting van de lege magmakamers, die daarna in de loop van de jaren zijn gevuld met lavazand. In de koloniale tijd werd de donkergrijze zandvlakte met een oppervlakte van 90 vierkante kilometer het 'Zandmeer' genoemd. In het centrum van de zandvlakte zijn 7 nieuwe vulkanen ontstaan, waarvan de 2400 m hoge, nog steeds actieve Bromo de bekendste is.Ten noorden van de Bromo rijst de 2440 m hoge Batok, waarvan de askegel door zware regenval is ingesneden met diepe erosiegeulen.
Aan de voet van de Bromo (die genoemd is naar de Hindoe god Brahma) staat een Hindoetempel, die ieder jaar het middelpunt is van het Kesadafeest.

Het uitzichtpunt ligt op ruim 2700 m hoogte, op de hoge rand van de dode Tenggerkrater, waar we neerkijken op het Zandmeer en de jonge vulkanen.  Als we op dat punt aankomen, blijken we niet de enigen te zijn, die een slapeloze nacht een een flinke stapel Roepias over hebben voor de zonsopkomst boven de Bromo. Er staan wel honderd jeeps geparkeerd, het is een gekrioel van jewelste in het pikdonker. Gelukkig heb ik een zaklamp op zak. Het waait stevig, bij een temperatuur van 5 graden is het roetkoud. We boffen dat we voor omgerekend 3 euro een dikke duffel met bontkraag kunnen huren. Het is een gekkenhuis met slimme handelaren, voor wie dit een goudmijn is. Sommige toeristen zijn hier op slippers en T-shirt met korte mouwen, die betalen de hoofdprijs.
We lopen een stuk bergop, tot waar een uitkijkpost is. Dankzij onze zaklamp kunnen we in de drukte een mooi plaatsje bemachtigen.

Er wordt meteen al driftig gefotografeerd om maar vooral niets van het schouwspel te missen, hier vlakbij de evenaar komt de zon snel op. Voor onze ogen ontrolt zich bij het licht worden een bizar vergezicht, iedereen is zeer onder de indruk van dit ongelooflijk fotogenieke maar vooral buitengewoon fraaie natuurwonder. Het is een van de meest bijzondere fotoseries die ik ooit gemaakt heb.
Als iedereen voldoende foto's geschoten heeft, schuifelt de massa terug naar hun jeeps. Het kost enige moeite de onze terug te vinden in deze chaos.

Alle jeeps rossen nu de smalle weg af naar beneden, tot in de zandwoestijn waar op een gegeven moment alle jeeps geparkeerd moeten worden. Het is dan nog een flinke afstand naar de Bromo, er staat een horde paarden klaar waarmee je die reis door het mulle zand kunt afleggen. Na flink afdingen kunnen we voor Irene een knol bemachtigen, maar dan zijn de paarden op. Voor mij dus een mooi sportschoolmoment, in deze omstandigheden blijkt het een zware klus, door het mulle zand omhoogzwoegen. Aan de voet van de Bromo staat Irene al te wachten, we moeten dan de trap nog op om in de rokende en naar zwavel stinkende krater te kunnen kijken. Flink zwetend volbrengen we de helse tocht, en worden we beloond met een prachtig uitzicht.

De terugtocht vanaf de krater is bijna even zwaar als de beklimming, eenmaal weer op de zandvlakte worden we door hevige windvlagen helemaal bedekt met een dikke laag zwartgrijs stof en lavazand. Ogen, oren, haren, kleding, alles is grijs. Gelukkig dragen we mondkapjes, zonder die zou het niet te doen zijn.

Op de terugweg met de minibussen maken we een ontbijtstop, vanuit het hotel zijn er ontbijtpakketten meegegaan. Ze gaan er in als koek.
Moe maar zeer voldaan keren we naar ons hotel terug. Het blijkt een hele klus om het lijf en de kleding en schoenen te ontdoen van lavazand. We proberen wat bij te slapen, maar dat wil niet erg lukken. Dan maar naar het zwembad, lekker zwemmen en luieren.